000 HOME » 012 OPVANG CAPACITEIT » Luiers met SAP

Wat is nu precies SAP welke in een luier zit

Er wordt regelmatig over SAP gesproken een product wat in luiers zit maar wat is het en wat doet het en daarom even een uitleg.

Een superabsorberend polymeer (SAP) is een polymeermateriaal dat in staat is vele malen het eigen gewicht aan water op te slorpen en vast te houden. Het zwelt daarbij op tot een hydrogel die tot meer dan 99% uit water kan bestaan. Het houdt het vocht ook vast onder druk. SAP's worden vooral gebruikt in luiers en incontinentieproducten; ze zijn ervoor verantwoordelijk dat luiers zeer dun kunnen zijn, omdat er slechts weinig van nodig is om de urine te absorberen, en dat "baby's billetjes droog blijven".

Moderne SAP's zijn polymeren op basis van acrylzuur of methacrylzuur, dat is samen met een "internal crosslinking agent" gepolymeriseerd. Dit is een stof die verbindingen maakt tussen de polymeermoleculen zodat die een driedimensionaal net vormen dat in water wel kan zwellen maar niet oplossen. De polymeren zijn gedeeltelijk geneutraliseerd, bijvoorbeeld met natrium- of kaliumhydroxide. De nog resterende zuurgroepen en de natrium- of kaliumionen zorgen voor het vasthouden van watermoleculen.

Een dergelijk "vernet" polymeer, vermalen tot fijne korrels, is wel absorberend maar kan het vocht niet vasthouden onder druk. Daarom wordt er nog een tweede vernetting aan het oppervlak van de SAP-korrels uitgevoerd met een "surface crosslinking agent". De dichtere vernetting aan het oppervlak maakt dat de SAP-korrels het opgenomen vocht ook onder druk kunnen vasthouden.

SAP's vertonen hun grootste absorberende vermogen met zuiver water. Hoe meer zouten er in het water zijn (zoals het geval is bij urine), hoe minder ze absorberen.

De opbouw van incontinentiemateriaal

Een incontinentiemateriaal bestaat meestal uit een materiaal dat de buitenkant vormt. Daarin zit een wattenpulp, ook wel fluff genoemd. In de watten liggen de super absorberende korrels. De hoeveelheid korrels bepaalt hoeveel vocht een verband kan opnemen.

De absorberende korrels zijn namelijk voor het grootste deel verantwoordelijk voor de opname van vocht. De officiële naam van deze korrels is: Super Absorberende Polymeren (SAP). Dit is tevens het duurste onderdeel in een verband. Je ziet dus ook dat de materialen voor zwaardere incontinentie duurder zijn.

SAP ziet er uit als op onderstaande foto:

Veel vocht opnemen

In de jaren tachtig van de vorige eeuw kwamen de eerste super absorberende materialen op de markt. De belangrijkste eigenschap van deze materialen is dat ze grote hoeveelheden vocht kunnen opnemen, wel 100 maal het eigen gewicht in droge stof. Ook kunnen ze dit onder grote druk, bijvoorbeeld wanneer iemand op het materiaal zit. Het was dus een logische stap dit materiaal in de luier te gaan gebruiken.

Korrels in luiers

incontinentiematerialen hebben als doel grote hoeveelheden urine op te nemen. Dankzij de super absorberende materialen werd het mogelijk deze producten sterk te verbeteren.

Inmiddels is de korrel een onmisbaar bestanddeel van een luier. Een verband bestaat meestal uit een materiaal dat de buitenkant vormt. Daarin zit een wattenpulp, ook wel fluff genoemd. En natuurlijk de super absorberende korrels.

De verhouding tussen deze producten bepaald hoeveel vocht een verband kan opnemen. De opnamecapaciteit wordt bepaald door de hoeveel absorberende korrels. Dit is tevens het duurste product in een verband.

Fluff maakt zacht

Wattenpulp kan vocht opnemen, ongeveer 10 keer het eigen gewicht, maar als je erin knijpt komt het er gewoon weer uit. Watten zorgen ook voor volume, het verband wordt dikker en zachter. Absorberende korrels nemen weinig ruimte in beslag.

Wanneer je in een materiaal plast en je gaat direct zitten, dan voelt het nat. Dat geldt voor alle producten en alle merken. De korrels hebben tijd nodig om het vocht naar de kern van de luier te worden gezogen en te worden verwerkt in de korrels.

Helemaal droog

De truc van goede incomaterialen is dat het geen vocht meer afgeeft wanneer erin is geplast. De regel is: hoe meer korrels in het materiaal zijn verwerkt, hoe minder vocht er nog te voelen is wanneer je erop duwt of op gaat zitten.

Wat zit er in luiers?

Korrels kunnen niet zonder watten, ze gaan altijd samen. Je kunt korrels niet los in een verband leggen, dan zouden ze teveel bewegen. De wattenpulp houdt alles op zijn plaats en geeft zo structuur aan het verband. Ook is het nodig om het verband massa te geven. Het is dus een ondersteunend materiaal.

Kwaliteit van een verband

De verhouding tussen de pulp en korrels en waar deze in het verband zijn geplaatst, bepaalt mede de kwaliteit van een verband. Bij alle merken is dit net anders. Ook zijn verschillen tussen de buitenkant van een materiaal.

Wanneer een fabrikant kiest voor meer korrels en minder watten, dan kan het product dunner blijven, maar toch meer opnemen. Het is voor de fabrikant wel duurder, dan wanneer het kiest voor meer watten.

ISO-normeringen incontinentiematerialen

Incoproducten hebben een ISO-normering. Deze vertelt onder meer iets over de opnamecapaciteit van materialen. Dit wordt uitgedrukt in het aantal cc (hoeveelheid vocht) dat kan worden opgenomen.

Testen van opnamecapaciteit

De test wordt als volgt gedaan. Men weegt de luier, zonder dat er vocht inzit. Vervolgens dompelt men het onder in water en weegt het weer. Het verschil in gewicht is de capaciteit van de luier. Een methode waarvan wij zeggen dat deze lachwekkend te noemen is en een totaal verkeerd beeld geeft naar de gebruikers van de incontinentie luiers want ze doen voorkomen dat ze meer op kunnen vangen dan ze in werkelijkheid kunnen het geen adultbabyspeelparadijs ook al heeft aangegeven bij ons artikel over opvang capaciteit.

Transport van vocht

Er is natuurlijk wel wat aan te merken op deze methode, omdat je een verband niet van voor naar achter vol plast.

Bij vrouwen komt het grootste gedeelte in het midden van het verband. Waarbij de watten natuurlijk zorgen voor transport van het vocht naar andere delen van de luier, maar aan de randen komt het vocht niet makkelijk. De opnamecapaciteit van ISO wordt dus in de praktijk meestal niet gehaald.

Ook nemen de super absorberende korrels het meest op wanneer je er water op doet. Hoe meer zouten een vloeistof bevat, hoe minder ervan wordt opgenomen. In urine zitten zouten, dus de uitkomsten van de test worden om die reden in de praktijk nooit gehaald.

Verwachtingen

Verpleegkundigen en andere professionals die met incoproducten werken, zijn dan ook niet zo blij met de manier waarop ISO vaststelt hoeveel vocht een luier kan opnemen.

Voor gebruikers schept het verwachtingen die niet waargemaakt worden. Daarbij is het is niet verstandig om een luier helemaal te laten verzadigen, omdat dan de kans op huidirritaties groter wordt. Regelmatig verschonen helpt om u droog en fris te houden.

Eigenlijk kunnen we vaststellen dat deskundigen die dagelijks met incontinentie luiers te maken hebben door hun werk precies het zelfde zeggen als wat adultbabyspeelparadijs al eerder aangaf bij ons artikel over opvangcapaciteiten dat er totaal niets van klopt van hoe of dat berekend wordt en u eigenlijk min of meer voorgelogen wordt omdat de luiers gewoon veel minder opvangcapaciteit hebben het geen adultbabyspeelparadijs dus ook al aangaf bij ons artikel over opvangcapaciteit en over de manier waarop deze bepaald wordt en daarom dat wij nog eens zeggen houdt het echt op 75% van wat de fabrikanten en verkopers zeggen en dan zit u aardig goed met de opvangcapaciteit daar kunnen we nu gewoon duidelijk over zijn zodat u nu de voor u meest geschikte luier kunt gaan zoeken met een opvangcapaciteit die bij u past.